ذکر مصیبت

منابع مقاله:
فرهنگ عاشورا ، محدثی، جواد؛

سنتی در جهت احیای یاد و نام ائمه و مطرح نگه داشتن حادثه عاشورا.در این برنامه،چه بصورت مقطع پایانی سخنرانی و موعظه و چه بصورت مستقل،حوادث کربلا وکیفیت‏شهادت امام حسین‏«ع‏»و یاران او و نیز امامان دیگر بصورتی سوزناک نقل می‏شودکه سبب تحریک عواطف و گریستن بر سید الشهدا می‏گردد.نقل حوادث بر اساس مقتلهاانجام می‏گیرد و شایسته است که از منابع معتبر و شعرهای خوب استفاده می‏شود تاموجب وهن به مقام معصومین و خاندان عصمت نگردد.
امام سجاد«ع‏»که بیست‏سال به یاد عاشورا می‏گریست،می‏فرمود یاد شهادت فرزندان‏فاطمه چشمانم را پر اشک می‏کند: «انی لم اذکر مصرع بنی فاطمة الا خنقتنی لذلک‏عبرة‏» (1) با این حساب،یاد حادثه و یادآوری آن مظلومیتها خودش کافی است تا مستمعان‏را بگریاند و نیازی به آمیختن دروغ یا نقل حرفهای بی‏اساس در ذکر مصیبت و مرثیه‏خوانی نیست.
ذکر مصیبت،سبب تعمیق نهضت‏حسینی و پیوند عاطفی و قلبی شیعه باسید الشهداست و نقشه دشمنان اهل بیت را که کوشش در محو جنایات خویش داشتند،نقش بر آب می‏کند و جامعه را هوادار اهل بیت و خصم ظالمان می‏پرورد. (2) البته باید ذاکران و مرثیه خوانان،هم شایستگی این منصب حساس را داشته باشند وهم در محتوای مرثیه‏خوانی خود دقت داشته باشند و نصایح بزرگان را در آداب آن به کاربندند.
پی‏نوشتها
1-بحار الانوار،ج 45،ص 109.
2-ر.ک:«نقش انقلابی یاد و یادآوران‏»،شریعتی.بحار الانوار،ج 44،ص 278،احادیث گریستن و عزاداری برسید الشهداء را آورده است.