زنجیر زنی

منابع مقاله:
فرهنگ عاشورا ، محدثی، جواد؛

از سنتهای عزاداری در ایران است،در پاکستان و هندوستان نیز این شیوه از دیربازرواج داشته است.مجموعه‏ای از حلقه‏های ریز متصل به هم که به دسته‏ای چوبی یا فلزی‏وصل می‏شود«زنجیر»نام دارد و آن را در ایام عاشورا،بصورت دسته جمعی و درهیاتهای عزاداری،همراه با نوحه خوانی،بر پشت می‏زنند و گاهی جای آن کبود یامجروح می‏شود.غالبا این مراسم با سنج همراه است.
این شیوه عزاداری که اغلب همراه با خون آمدن از پشت زنجیر زنان است،بویژه دربرخی مناطق و ملتها که تیغهایی هم به زنجیرها می‏بستند،در گذشته چون در دید برخی‏غیر مسلمانان تاثیر سوء داشت،برخی علما به حرمت زنجیر زدن و قمه زدن و خون ازسر و پشت‏خویش جاری کردن فتوا دادند.در مقابل آنان نیز علمای دیگری در پاسخ به‏استفتاهای مردم، حکم به جواز دادند.این مساله،بارها در گذشته منشا کشمکشهای‏مذهبی گشته است.از جمله آیة الله سید ابو الحسن اصفهانی فتوا به حرمت داد و سیدمحسن امین از او انتقاد کرد و این مساله به مطبوعات و مجلات آن روزگار کشیده شد (1) واز آن پس بازار استفتاء و افتاء داغ شد و مجموعه‏هایی نیز که حاوی این نظرات فقهی بود،منتشر گردید.نظیر آن سبت‏به قمه زنی هم در تاریخ معاصر وجود دارد.
پی‏نوشت:
1-موسوعة العتبات المقدسه،ج 8،ص 378(پاورقی).