سینه زنی

منابع مقاله:
فرهنگ عاشورا، محدثی، جواد؛

از مراسم سنتی عزاداری برای سید الشهدا«ع‏»و دیگر ائمه مظلوم،که همراه نوحه‏خوانی و با آهنگی خاص بر سر و سینه می‏زنند،گاهی هم سینه خود را لخت کرده،بر آن‏می‏زنند.اصل این سنت،بویژه در میان عربها رواج داشته است.بعدها به صورت موجوددر آمده که با انتخاب نوحه‏های سنگین،حرکات دست‏بر سینه می‏خورد.به فردی هم که‏بر سینه خود زده، عزاداری می‏کند،«سینه زن‏»می‏گویند.
اینگونه نوحه‏گری،ابتدا بصورت فردی بوده،اما با مرور زمان به شکل گروهی ودستجات سوگواری در آمده است.«دسته گردانی و سینه زنی و نوحه خوانی که در زمان‏صفویه رایج‏شده و توسعه پیدا کرده بود،در عصر قاجاریه با توسعه و تجمل بیشتر درپایتخت رواج داشت...دسته گردانی در عصر قاجار،بویژه در زمان ناصر الدین شاه باآداب و تشریفات و تجمل بسیار برگزار می‏شد.دسته‏های روز با نقاره و موزیک جدید وعلم و بیرق و کتل،و دسته‏های شب با طبقهای چراغ زنبوری و حجله و مشعل به راه‏می‏افتاد و در فواصل دسته سینه‏زنها با آهنگ موزون سینه می‏زدند.نوحه خوانی و سینه‏زنی حتی در اندرون شاهان قاجار،بین خانمهای اندرون نیز متداول بود...» (1)
پی‏نوشت:
1-موسیقی مذهبی ایران،ص 26.